โลกส่วนตัวของฟองคลื่น

*โครงการห้องเรียนจำลอง*

การบ้าน 7 "ชวนเพื่อนปลูกถั่วเขียว"

========================

แดดจ้าฟ้าใสเป็นปกติ
วันนี้เป็นวันที่อาจารย์นัดไว้ .....นัดปลูกถั่วเขียว

ทันทีที่อาจารย์บอกให้ไปรับถั่วแล้วไปปลูก
ทุกคนก็ไปหาคู่ของตัวเอง

เดี๋ยวสิ....... แล้วฉันล่ะ..

ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ก็เลยได้แน่นั่งนิ่ง
ในใจก็คิดไปต่างๆนานา

ถ้าฉันไม่มีคู่ทำงานนี้ล่ะ
จะขอทำคนเดียวได้มั้ยน้า...
ฉันน่ะ ไม่เป็นไรหรอกนะถ้าจะต้องทำอะไรคนเดียว

ระหว่างที่คิดวิตกกังวล เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา

"เธอ....."

คะ....?

ฉันขานรับอยู่ในใจ ทำไมคำพูดมันแห้งผากไปหมดเลยนะ

ผู้ชายคนนี้ กีกี้ นิมมาน ฉันจำชื่อเขาได้เพราะมันประหลาดน่ะสิ
เขาถามฉันว่าจะคู่กับเขามั้ย

แปลก
แปลกมาก

ไม่ใช่ว่าแปลกที่มีคนมาขอคู่กับฉันหรอกนะ

แต่ผู้ชายคนนี้ดูแปลกไปจากทุกที

"คู่ด้วยก็ได้...."

"อะไรนะ?"

"คู่ด้วย.....ก็ได้"

“ห๊า...!! ตอบดัง ๆ หน่อย ฉันไม่ได้ยิน !” 

"ค....คู่สิ"

น่ากลัวจัง.....น่ากลัว
เสียงของเขาดังลั่นห้องเลย

แล้วเสียงของฉันมันหายไปไหนนะ?

ฉันเดินตามเขาไปลงชื่อ
นี่ฉันคิดถูกแล้วรึเปล่านะ?

โรงเกษตรนี่ไกลจัง
ตั้งแต่เข้าเรียนมา ฉันยังไม่เคยมาที่นี่เลย

ระหว่างเดินมา เขาก้าวเดินฉับๆๆไม่รอกันเลย
ฉันแทบจะต้องวิ่งตามอยู่แล้วนะ

นิมมานท่าทางคล่องแคล่ว เขาเดินไปที่เก็บอุปกรณ์ไม่ทันไรก็ได้จอบมาหนึ่งอัน
ก่อนจะหันหน้ามาแบบบอกบุญไม่รับ

เอ๋...ฉันทำอะไรผิดรึเปล่านะ?

เขาถอนหายใจก่อนจะเข้าไปคว้าเอาบัวรดน้ำพลาสติก
ท่าทางเขาหงุดหงิดมาจริงๆตอนที่ส่งมันมาให้ฉัน

“ข...ขอโทษ”

ฉันเอ่ยปากออกไป
เขาจะได้ยินมั้ยนะ ?

เดินลิ่วๆไม่รอกันเลย
เขาคงเกลียดฉันซะแล้ว

นิมมานท่าทางตั้งตกตั้งใจกับการทำงาน
แต่พอเขาหันมาทางนี้ ฉันก็หลบตาโดยอัตโนมัติ

ไม่นะ

พอนึกถึงตอนที่เขาขึ้นเสียงแล้ว ....ช่างน่ากลัวจริงๆ
ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา

แต่ฉันก็อยากจะช่วยงานนะ
นี่เป็นงานที่ทำเป็นคู่ไม่ใช่หรอ?

ฉันจะยืนดูเฉยๆได้ยังไง

แล้วอีกอย่าง.....

ถึงเขาอาจจะไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่เขาก็อุตส่าห์มาคู่กับคนอย่างฉัน

ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา พอจะเอ่ยปากถามว่า ให้ช่วยอะไรไหม
เขาก็ปาจอบลงบนแปลง แล้วตวาดเสียงดังลั่น

“ไปหลบอยู่ตรงนั้นเลยไป !”

อึก.......

นี่ฉันไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอ
ไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเลยงั้นสิ?

หลังจากนั้นเขาพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ มันไม่เข้าหูฉันเลยสักนิด

ฉันเดินถอยห่างออกมา
สำหรับเขาแล้ว การที่ฉันจะช่วยได้ คือการไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรเลยใช่มั้ย

ฉันมันเป็นแค่ภาระใช่มั้ย?

เสียงสบถของเขาลอยตามมาเหมือนจะตอกย้ำ

เขาคงเกลียดฉันแล้วจริงๆ

ฉันไม่สามารถกลั่นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งเสียงห้าวดังขึ้นข้างๆ

“ร้องไห้ทำไม”

ยังจะถามอีก....อีตาบ้า

อยู่ดีๆก็มาทำเป็นอ่อนโยน อะไรกัน

เขาเอ่ยปากขอโทษฉันแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้
ฉันลังเลนิดหนึ่งก่อนจะรับมา

เขายืนพิงผนังข้างๆฉันเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีก
ฉันจึงทำใจกล้าถามถึงงาน เขาตอบว่าเรียบร้อยแล้ว

งั้นหรอ..?
สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ขากลับไปยังห้องเรียน
เขาไม่เดินฉับๆๆอีกแล้ว

เพื่อฉัน ..........หรอ?

'ขอบคุณมากนะ'

ฉันคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดมันออกไป

วันนี้ ฉันได้รู้จักเพื่อนร่วมชั้นที่ชื่อนิมมานมากขึ้น

========================

เอิ๊ว

หายสาบสูญไปนาน

กลับมาอีกทีมีหนุ่มไหนมาชวนลูกสาวปลูกถั่วเขียวเนี่ยยย

เลยต้องทำการบ้านชิ้นนี้ควบคู่ไปกับของกีกี้ค่ะ

เวอร์ชั่นกีกี้

v

v

http://vallaku.exteen.com/20080810/cubic-school-part1
http://vallaku.exteen.com/20080812/cubic-school-part2

เนื่องจากฉบับกีกี้ยังมีพาร์ท 3 ต่อ
ดังนั้นการบ้านชิ้นนี้ ยังไม่จบ 55555

แต่ต่อไปจะเป็นยังไง ไม่รู้เหมือนกัน (อ้าว....)

รอคุณแม่กีกี้มาอัพต่อค่ะแล้วจะมาทำต่อเช่นกัน กร๊าก
(ขี้เกียจสุดฤทธิ์........)

มีรูปประกอบจากท่านผ.อ.ด้วย

http://cocon.exteen.com/20080820/cubic-fan-art-1-2

แล้วก็รูปประกอบจากคุณ Rethy

http://rethy04.exteen.com/20080903/cs-fa-kikie-fongkluen

ลูกสาวตกเป็นจำเลยรักไปซะแล้ว........

ว่าแต่ปลูกถั่วเขียวกันเป็นแปลงเลยรึ 5555